Ouderen verwaarloosd

Vanmorgen stond in de Volkskrant ‘Ouderen verwaarloosd in Britse ziekenhuizen’

In Engeland hebben ze geschokt gereageerd toen uit een inspectierapport bleek dat ‘in de helft van de Britse ziekenhuizen de ouderenzorg onder de maat is’. ‘Ouderen kregen onvoldoende voedsel en water’;  ‘Hun waardigheid werd geschonden door personeel dat zich minachtend of spottend over hen uitliet’;  ‘Een incontinente patient bleef 90 minuten onverschoond’; ‘Sommige patienten werden onvoldoende geholpen bij het eten en drinken’; ‘Alarmbellen waren buiten het bereik van ouderen geplaatst’.

‘De minister van Volksgezondheid had opdracht gegeven tot het onderzoek’ en ‘noemt de gemaakte fouten ‘onacceptabel”.

Ik zou willen dat onze Minister van Volksgezondheid ook opdracht zou geven tot een dergelijk onderzoek bij Nederlandse Verpleeghuizen. Ik vrees dat het in onze verpleeghuizen slechter is, want alle bovenstaande zaken heb ik van nabij mogen ‘aanzien’. Met al onze bezorgde telefoontjes en berichten gebeurt in Nederland helemaal NIETS.

 

 

 

Geplaatst in Boek 'Alleen de werkelijkheid is erger' | Tags: , | 5 reacties

Het wordt tijd dat er een Centraal Meldpunt Ouderenzorg (CMO?) komt

Het wordt tijd dat er een Centraal Meldpunt komt voor alle problemen in de ouderenzorg, waar zowel personeel, cliënten (ouderen) als familie en naastbetrokkenen voor vragen en klachten terecht kunnen.

Een terugblik:
In de zomer van 2005 heeft Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) een meldpunt geopend voor klachten over verpleeghuizen.
De aanleiding voor het meldpunt was een kritisch rapport over de ‘basiszorg’ [1] in verpleeghuizen. ‘Eén van de uitkomsten was dat driekwart van de verpleeghuizen de voorwaarden voor verantwoorde zorg op essentiële onderdelen onvoldoende kon garanderen’. (Eindrapportage, p. 5)
Het doel van dit meldpunt was oorspronkelijk dat beroepsbeoefenaren anoniem de tekortkomingen in de verpleeghuiszorg zouden kunnen melden. Er kwamen twee doelen bij: ‘het registreren en eventueel onderzoeken c.q. aanpakken van meldingen over mogelijk onverantwoorde zorg. Bovendien werd het meldpunt niet alleen opengesteld voor beroepsbeoefenaren maar voor alle burgers.’ (Eindrapportage, p. 5)

In februari 2006 verschijnt ‘Eindrapportage Meldpunt Verpleeghuiszorg. Aanhoren en gehoor geven’. Er zijn, tussen 1 maart en 1 september 2005, 1392 meldingen binnen gekomen bij het meldpunt.

In het rapport staat onder andere: ‘Er zijn erg veel meldingen binnengekomen waarin men aangeeft dat zorgvuldigheid en respect ontbreken bij de toiletgang en de verzorging. [….] Aan bewoners zou worden gevraagd om in het incontinentiemateriaal te plassen in plaats van dat ze naar het toilet worden gebracht; bewoners krijgen incontinentie-materiaal omdat een personeelstekort daartoe zou dwingen. Financiële argumenten lijken soms de frequentie van verwisselen van incontinentiemateriaal te bepalen’
Maar ook ‘Verpleeghuisbewoners die hulp nodig hebben bij de toiletgang, moeten erop kunnen rekenen dat dit gebeurt binnen een redelijke tijd nadat de noodzaak van toiletgang is aangegeven.’
‘De inspectie heeft dit onderwerp, gelet op de vele klachten hierover, ook standaard op de agenda staan bij nieuwe inspectiebezoeken.’ (Eindrapportage, p. 3)

Volgens het rapport maken cliënten en familieleden te weinig gebruik van het klachtrecht. Ze zijn er onvoldoende mee bekend, maar er heerst ook wantrouwen en angst voor gevolgen.

In december 2007 publiceert de Volkskrant een Ranglijst Verpleeghuizen. Het duurt bijna een jaar voordat de Volkskrant, in het kader van de WOB (Wet Openbaarheid Bestuur), de gegevens van de Inspectie over de verpleeghuizen ontvangt.
Men kan reageren en er komen meer dan 2300 reacties binnen. Zestig procent van de mensen heeft een misstand meegemaakt.

Daarna is er een meldpunt bij DAG (opgeheven gratis krant), bij een organisatie van cliëntenraden (wat vreemd is omdat cliëntenraden geen individuele klachten behandelen). Maar ook na tv-programma’s als Zembla, Een Vandaag, Rondom Tien, IKON en Netwerk kan men reageren. En dat gebeurt massaal.

En recent (2010-11) hebben we onze zorgen en klachten kunnen melden: bij het programma Meldpunt bij Max, bij de FNV (zwartboek, meldingen door personeel), over misstanden bij Cordaan, de Consumentenbond (over hygiëne), bij Rene Diekstra (over diefstal) en nu bij AbvaKabo. En ongetwijfeld ben ik nog vele meldmogelijkheden vergeten.

Toch lijkt er, anno 2011, nog niet veel veranderd in de verpleeg- en verzorgingshuizen in Nederland. Ik hoor nog steeds verhalen over zorgplannen die niet worden uitgevoerd, over contactpersonen die (ondanks een machtiging) dossiers niet mogen inzien. Families wordt de toegang tot een verpleeghuis ontzegd.

Onlangs las ik het volgende (deel van een) verhaal van de echtgenote van een verpleeghuisbewoner (die anoniem wenst te blijven):
‘Mijn man komt regelmatig naar huis om daar zijn behoefte te doen. Hij past niet in het afsprakenschema dat hem in het verpleeghuis wordt opgelegd. Hij heeft ontlastingsproblemen die zich niet aan een schema houden. Voor hem levert dat ernstige problemen op. Hij zit dagelijks in de stress bij de vraag of het doen van zijn behoeften past in het schema dat de verzorging hanteert. Als hij het niet uithoudt en in paniek raakt, komt hij naar huis om daar zijn behoefte te doen. Regelmatig komt hij thuis terwijl hij zich onderweg al bevuild heeft.
Voor mij is dat niet meer te doen. De hulp die hij daarbij nodig heeft kan ik door gezondheidsbeperkingen niet geven. Daarbij komt nog dat de toiletruimte zo klein is dat het voor een gezonde persoon al bijna ondoenlijk is om hem de hulp te geven die nodig is.’

Ik neem niet voor niets een ‘algemeen en veel voorkomend’ probleem als voorbeeld van de slechte zorg in verpleeghuizen. Met toiletgang krijgen we allemaal te maken als we daar wonen.

Wanneer je het niet van nabij hebt meegemaakt, kun je je misschien niet voorstellen hoe je je voelt als je voor zoiets eenvoudigs afhankelijk bent geworden van anderen. En hoe het is om te horen dat ze je na het eten, bij de volgende ronde of ‘gewoon niet’ kunnen helpen.
(Lees ook: Het best bewaarde geheim [2] en Gekmakende afhankelijkheid [3])
Steeds weer merk ik dat mantelzorgers ‘stuklopen’ op klachtencommissies, op overleg met het verpleeghuis, op hulp die ze zo graag willen maar niet krijgen van verpleeghuis of overheid.

Het post-verpleeghuis-nabestaanden-syndroom zou ik het willen noemen. Met als symptomen: moe en uitgeput na het overlijden van de ouder, machteloze boosheid en frustratie, een cynische houding ontwikkelen en geloof verliezen in overheid en instanties.
Mensen die klagen worden neergezet als ‘lastig’, hun klachten worden afgedaan als ‘individuele problemen’ en klachtencommissies lijken bij voorbaat de klachten af te wijzen. Wanneer klachten wel gegrond worden verklaard wordt er vervolgens in het verpleeghuis niets mee gedaan. Klachtencommissies geven slechts advies en kunnen niets afdwingen.

Met het instellen van een Centraal Meldpunt Ouderenzorg zouden we twee vliegen in een klap vangen. Betere ouderenzorg en familie en naasten die op de been blijven, als mantelzorger, omdat ze met vragen en klachten ergens ‘terecht kunnen’ en ‘gehoord worden’.

Zou het niet tijd worden dat alle (client)organisaties, kranten en media hun krachten gaan bundelen en gaan pleiten voor een goed Centraal Meldpunt voor de Ouderenzorg

Dit zou zeker ook een bezuiniging opleveren, want te veel organisaties ‘doen’ nu iets met ouderenzorg.

[1] September 2004: Verpleeghuizen garanderen minimale zorg niet.
Maart 2005: Ondergrens van de zorg in verpleeghuizen beter bewaakt.
[2] Volkskrant, Eveline Tonkens (2007, 19 dec.). Het best bewaarde geheim
[3] Gek makende afhankelijkheid, Anet Bleich, Volkskrant 28-02-2007, p11

Geplaatst in Boek 'Alleen de werkelijkheid is erger' | Tags: , | 3 reacties

Persbericht: De Dwaze Kinderen, actie op 15 juni

PERSBERICHT 6 juni 2011

 
Op woensdag 15 juni is het de Internationale Dag Tegen Ouderenmishandeling.
Op die dag zullen De Dwaze Kinderen zich van 14.30 tot 17.00 uur laten zien en horen op het Plein in Den Haag.
 
De Dwaze Kinderen is een landelijke groepering van mensen die elkaar vonden naar aanleiding van jarenlange slechte ervaringen in en rond de zorg voor hun bejaarde ouders.
Alle misstanden die wij ervaren in en rond de ouderenzorg zijn voor ons samen te vatten onder de noemer ouderenmishandeling. Tegen die mishandeling komen we al jarenlang individueel in opstand. Vanaf nu doen wij dat samen. Want hoe meer samen, des te beter worden we gezien en gehoord door alle partijen die ons móeten zien en horen.
 
Iedereen die zich bij ons wil aansluiten om een krachtige stem te vormen voor menswaardige ouderenzorg, is van harte welkom!
Geef u op als deelnemer, sympathisant of lees meer over De Dwaze Kinderen op onze website www.dedwazekinderen.nl.
 

 

Geplaatst in Boek 'Alleen de werkelijkheid is erger' | Tags: , , | Een reactie plaatsen

‘ Verzet groeit tegen slechte ouderenzorg’

stond vanmorgen in de Volkskrant (p 8)

‘ Ouderen met doorligwonden die tot het eind van de ochtend in hun ontlasting of urine liggen’. ‘ Patienten die worden bedreigd als ze hun mond niet houden […]’

Onlangs zijn 27 zorginstellingen van de Osira groep onder verscherpt toezicht gesteld. ‘ Op de locaties van Osira bestaat een grote, soms ‘ zeer hoge’  kans op calamiteiten’ 

‘ De boosheid van de klanten in de zorg’  groeit, zegt de Volkskrant. Ik zou zeggen:  die is al jaren erg groot, maar wordt alleen niet opgemerkt door de media en vooral ontkend door instanties en overheid.

Ouderenbescherming gaat op zaterdag 2 april a.s. een protestbijeenkomst houden op het Plein in Den Haag. De ‘dwaze kinderen’  komen ‘iedere eerste zaterdag van de maand ergens in Nederland’  bij elkaar.

Ik hoop dat onze boosheid eindelijk gehoord wordt. De mijne is, na jaren, nog steeds niet over.

Rest mij de groep ‘ dwaze kinderen’  veel succes te wensen met hun bijeenkomsten.

Geplaatst in Boek 'Alleen de werkelijkheid is erger' | 5 reacties

Publicatie boek: ‘Alleen de werkelijkheid is erger’

Voorwoord

Waarom dit boek? Wie wil het zoveelste trieste verhaal lezen over een moeder in een verpleeghuis? Wie wil er lezen over mijn klachten die bijna altijd ongegrond worden verklaard? Mag ik wel schrijven over mijn eigen leed als mantelzorger en mijn eigen frustraties die voortkomen uit het gevoel niet gehoord te worden?

Aanvankelijk was het alleen de bedoeling mijn verhaal op te schrijven als verwerking van mijn eigen ervaringen met mijn moeders verblijf in een verpleeghuis. Gaandeweg dat proces raakte ik er ook van overtuigd dat anderen, in dezelfde positie als ik, iets aan mijn verhaal zouden kunnen hebben. Als troost misschien, door de herkenning, als aanmoediging, of misschien als aansporing om het anders aan te pakken.

Verhalen over de zorg in verpleeghuizen worden meestal als te subjectief gezien en daarom al snel als onbetrouwbaar terzijde geschoven. Natuurlijk zijn de emoties over slechte zorg aan je eigen moeder gekleurd. Natuurlijk vind je er veel in terug van de teleurstelling, de machteloosheid en de woede die je ervaart. Maar achter die emoties zit wel de realiteit van wat er gebeurd is, de feiten die er onzichtbaar door dreigen te worden.

Juist dat spanningsveld maakt het bijna onmogelijk te bewijzen dat een klacht gegrond is. Bovendien lijkt kritiek op het verpleeghuis wrevel en stroefheid in de zorgverlening te veroorzaken en dat is nu juist het laatste wat je ermee bereiken wilt. Familieleden die kritiek hebben worden als zeurpieten en lastposten beschouwd en het kan zelfs zover gaan dat hun de toegang tot het verpleeghuis ontzegd wordt.

En dan zijn er nog de wrijvingen die ontstaan omdat broers en zussen van mening verschillen over de zorg aan hun ouder. Na jaren van contact op afstand moeten zij ineens intensief met elkaar samenwerken. Oude conflicten herleven, en niet alleen de onderlinge. Ook hierover heb ik geschreven, op het gevaar af dat ik hiermee een taboe schend. Toch denk ik dat we het als familie zo slecht niet gedaan hebben.

Lees HIER verder.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Boek online

Een jaar geleden verscheen mijn boek  ‘Alleen de werkelijkheid is erger (Een dochter over de laatste jaren van haar moeder in een verpleeghuis)’. Het is een verhaal van tekortschietende zorg, non-communicatie en ontkenning maar bovenal een verhaal van machteloosheid.
 
De aandacht van de media voor de slechte zorg in verpleeghuizen neemt af.
Ook in 2011 hoor ik nog steeds verhalen over zorgplannen die niet uitgevoerd worden en over contactpersonen die, ondanks een machtiging, dossiers niet mogen inzien. Families wordt de toegang tot een verpleeghuis ontzegd. Mensen dienen geen klachten in omdat ze bang zijn voor sancties of omdat ze niet meer geloven in lange procedures.
Niet de falende zorg, maar de klager lijkt het grote probleem in veel verpleeghuizen.
 
Het cliëntenrecht is op papier goed geregeld, maar voor allerlei uitleg vatbaar. Nieuwe wetgeving is in de maak, maar lijkt in het nadeel van cliënten te gaan werken. Geef mensen het recht om ‘eenmaal per dag te douchen’ en ‘naar buiten te gaan’, en ze zullen daar maximaal gebruik van (gaan) maken. De zorg voor mijn moeder had, door deze rechten, waarschijnlijk nog verder verslechterd.
 
Omdat ik de slechte verpleeghuiszorg onder de aandacht wil blijven brengen, heb ik besloten mijn boek* op de website demio.webpag.nl te publiceren 
 
* elke week verschijnt een deel
 
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | 4 reacties

Hoezo incident?

Deze bijdrage is verplaatst naar

http://www.webpag.nl/onderwerpen/kritiek-incidenten-sancties.html#hoezo

Geplaatst in incidenten in de zorg, verpleeghuis | 1 reactie